بابا یه مثل دارن که خیلی ازش استفاده می کنن:

سر قبری نشستیم و زار می زنیم که مرده توش نیست.

راستش مصداق این مثل و سر سرگرمی ها و کارایی که می کنم خوب می بینم. بارزترین مثلش کنکور؛ نه این که قبول بشم یا نشم بلکه به چی می خواهم برسم. شایدم مثل کبک تو برفا می مونم. با این حال عجیبه که ظرفیتم بالا رفته و حتی گاهی خیالات امیدوارانه می بافم.

هیچکس از من خبر ندارد؛

هیچکس از ما خبر ندارد؛

هیچکس از وطن من خبر ندارد؛

هیچکس از هیچ جانور ایرانی خبر ندارد حتی اگر آن جانور گربه نباشد؛ یک مادر و یا پدر نگران باشد نگران سلامتی و بودن، نگران بند و نبودن،

هیچکس از دل ما خبر ندارد؛

حتی خودم از خودم بی خبرم؛

ما که روزگاری برای دنیایی بهتر؛ از منطق می گفتیم و از انسانی تر شدن فضا و  فریاد زنده باد آزادی می زدیم، الان وهم و ترس نبودن همدیگر و یدک می کشیم، به هیچ چیز اطمینانی نیست حتی به بودنهامان.

واقعا چه روزی، چه کسی از ... ایرانی خبر دار خواهد شد؟

هوس کردم یه رمان چندین 100 صفحه ای بخونم؛ از اون کتابایی که مسخم می کنه و با یکی از شخصیت ها انقدر عجین شم که با خوشیش اوج بگیرم و با غمش عزاء ، انقدر باهاش زندگی کنم که وقتی تمام می شه غصم بگیره و جای خالی خیلی چیزای زندگی واقعی برام پر کنه. اما تا دو ماه دیگه باید صبر کنم. شاید یه کتابی که قبلا خواندم و دوباره بخونم شاید مرد رویاها باشه یا شاید اصلا خیلی دورتر باشه کتابای دوره نوجوانی و تمام شب بیداری ها و هیجاناش باشه، شاید هری پاتر یا رویای سبز باشه.

هنر این نیست که رابطه ای بی جنجال و بی مشکل باشه؛ هنر اینه که در مواقع بحرانی  با چه تدبیر و احترام متقابلی همه چی حلاجی بشه، شاید حتی مشکل از بین نره بلکه بشه شناخت و باعث انسجام بیشتر بشه. دوری و نزدیکی،باخبری و بی خبری زیاد مهم نیست مهم اینه که وقتی یاد لحظه های خوب و غرور بخشی که با تدبیر دو طرف رابطه راه خودش و پیدا کرده می افتی؛ یه لبخند بزنی و دلخوش باشی به رابطه ای که داری یا حتی داشتی و حتی لحظه ای حسرت وقتی که طرفین واسه هم گذاشتن و نخوری.

پ.ن: یه روابطی هست که وقتی می بینی به دل نمی شینه ، هرچند که به نظر خیلی ایده آل می یاد.

پ.ن: گاهی یه لبخندهایی هست که صادقانه نیست و آدم با خودش می گه کاش راست می گفت؛ حتی اگر می خواست تف کنه تو صورتم.

پ.ن: فکر می کنم رکود وقتیه می یاد که مبارزه رفته باشه.

 یه همدم می خوام، یه همراه می خواهم یکی که باهم بلند شیم و این روزای سگی و باهام بریم، آنقدر بی دلیل و بی بدیل بخندیم که همه چی سهل شه حتی سختی این روزام... این روزا خودم را می خواهم، همدمی و همراهی خودم را فقط. همه اش دلتنگ می شم اما ترحم نمی خواهم ، خودم را می خواهم . دلم تنگه تو خیابونای شلوغ با خودم برم و حرف بزنم و با خودم هجی کنم دلم می خواهد وقتی تو شلوغی خیابان ولیعصر خودم را پیدا می کنم صورتم خیس نباشه. تنهایی و می خواهم بدون ترحم... می خواهم به آیینه نگاه کنم و خیلی چیزا رو نبینم.... دلم برای همه چی و هممون نسوزه. دلم جسارتم می خواهد.

کاش فقط پیدام بشه

حدودا پارسال همین موقع ها بود، فکر می کردم دیگه بدتر از این نمی شه. باورم نمی شد. لمس بودم. دیوانه بودم. هنوزم باورم نمی شه. دیوانه ام هنوز. یک ساله مثل اون موقع ها قهقهه نزدم. یکساله مثل اون روزا از کسی دلگیر نشدم. یک ساله که اونجور که باید هیجانزده نشدم. یکساله که شبا بالشم خیس می شه. یکساله فهمیدم خیلی چیزا ارزش ناراحتی و دور شدن نداره. یه روابطی هست یه دوستی هایی هست که بهتره اگه چاره ای نداری فریزش کنی اما خرابش نکنی. یکساله که کمتر دلتنگ می شم. یکساله که بیشتر دوست دارم همه چیز و همه کس. یکساله که زندگیم تغییر کرد. یکسال از شنیدن خبر مریضی مامان می گذره . پارسال که شنیدم فکر می کردم دیگه بدتر از این نمی شه و باور دارم بدترین خبر زندگیم بود. اما این روزا می بینم که بدتر از پارسالم می شه. همه چیز. آدما. روابط. دوستی ها. حتی حال مامانم. کاش باور می شد که ممکنه خواب باشه یا بدتر از اینا دیگه نشه. اما...

من مرگ خویشتن را با دیواری در میان نهادم

که صدای مرا

   به جانب من

           باز پس نمی فرستاد.

چرا که می بایست

تا مرگ خویشتن را

                  من

نیز

  از خود 

          نهان کنم.

(شاملو)

بیست و سه سالم به سختی تمام شد.

گفتم خصوصی که نیست؟!

گفت شعر که خصوصی نمی شود! می شود؟!

به یاد آوردم که ؛

خصوصی ترین شعر زندگی من

هر روز در خیابان های عمومی راه می رود،

وسایل نقلیه ی عمومی سوار می شود،

یا در کافه، رستوران های عمومی با دوستانش که من نمی شناسم، می نشیند...

کمی گیج و مُردّد گفتم نه، نیست ،

تا زود تر شعر عمومی اش را برایم بخواند.